Hockeyvereniging Hockeer bestaat op 8 oktober 2026, 50 jaar. Een goede reden om meer aandacht te besteden aan de rijke historie van deze vereniging.

De oprichting
In de zomervakantie van 1976 werd met durf én élan het initiatief genomen om in Cadier en Keer, met hulp van een paar ervaren bestuursleden, ‘in principe’ een hockeyclub te beginnen voor de ‘Keerse’ jeugd, die toen nog maar alleen voetbalde.

De initiatiefnemers waren Jan Rijnbout (oud gymleraar van het St.-Maartenscollege), Dini Houx, Cees ten Dulk, Fokke-Jan Hamming en John Schillings. Later kwamen daar René Ficq en Ben Smit (die ook de eerste trainingen verzorgde) als bestuursleden bij.
Oud-bestuurslid René Ficq verwondert zich over de begintijd: “9 oktober 1976. Waarom heb ik tijdens die bijeenkomst op het sportveld van de R.K. MAVO aan Jan Rijnbout verteld dat ik in het bezit was van een C-kaart [officiële clubscheidsrechterskaart van de KNHB]? Diezelfde avond bleek ik bestuurslid te zijn van een hockeyvereniging in oprichting met ongeveer 35 leden, nog zonder naam en zonder kleuren, maar vol goede wil!”
Er werd gestart met een advertentie in de ‘Oonder Os’ om leden te werven. Hier kwamen ongeveer 20-25 kinderen op af. Hockeer begon dan ook als jeugdclub, de senioren kwamen later pas.

De beginjaren
Er werd getraind op het veldje bij de MAVO. De (eerste) openingsbully werd verricht door Jan Rijnbout als oudste lid en Eugène Houx (7) als jongste lid, met geleende hockeysticks van het St.-Maartenscollege. Er waren nog geen echte teams, iedereen trainde door elkaar en wanneer er hulp nodig was, werden de ouders ingeschakeld.
De trainingen vond plaats op zaterdagochtend van 9-10 uur met alle leden samen. Ben Smits, hoofdtrainer, stelde gratis zijn tijd beschikbaar en was altijd aanwezig in zijn chique lange hockeybroek. Als je wilde weten of de trainingen doorgingen, kon je dat lezen in het kastje van VV Keer tegenover de kerk. De meeste mensen vond het echter gemakkelijker om Dini Houx te bellen of te bezoeken.

De eerste wedstrijd werd een maand na de start (op 18 november 1976) gespeeld op sportcomplex Jekerdal te Maastricht. Maastricht kwam met een jongens C-team en dat speelde tegen een team van Hockeer dat toen nog bestond uit een samenraapsel van jongens en meisjes van verschillende leeftijden. De spelers waren: Liesbeth den Dulk, Marcia Hamming, Mieke Rijnbout, Kurt Stevens, Luuk Janssen, Mark Toonen, Maarten den Dulk, Karin Lacroix, Michoe de Bruyne, Rob Rijnbout, Ron van Mulken en Bernd Hamming. Coach was Cees den Dulk, toenmalig voorzitter.

 

Op 8 april 1977 verscheen in de Limburger het volgende artikel:

Cadier en Keer heeft eigen hockeyclub Dat er in Limburg volop activiteit is op hockeygebied, bleek onlangs nog uit de oprichting van de Limburgse vereniging “De Bokkerijders”. Alsof dit nog niet genoeg was, heeft men in de gemeente Cadier en Keer een eigen hockeyvereniging opgericht onder de naam “Cadier en Keer”. Het 20-tal leden waarmee de vereniging dit seizoen begon is na een achttal maanden al verviervoudigd.

 

Al spoedig moesten een naam en clubkleuren bedacht worden. Hiervoor werd een prijsvraag uitgeschreven en na druk overleg binnen het bestuur werd besloten dat Luuk Janssen de prijs won met de naam Hockeer en Stefanie Ficq met de prachtige kleuren oranje-groen.

Ben Smits, bestuurslid van 1976-1979, herinnert zich het eerste jaar als “freewheelen”. Er was geen aansluiting bij de hockeybond (dit was te duur) en er waren géén veteranen. Hockey voor de jeugd was het doel.
In januari 1978 meldden zich twee leden aan: Pierre en Frank Geelen. Zij waren lidnummer 100 en 101. In iets meer dan een jaar was Hockeer gegroeid van een idee naar een club met meer dan 100 leden!

Oud-bestuurslid Dini Houx (1976-1989) vond de eerste jaren van de vereniging het leukste: “Iedereen deed alles samen. Als er wat georganiseerd of geregeld moest worden, belden we elkaar gewoon en dan gebeurde het ook. Toen er nog geen coaches waren, waren wij dat en ook het fluiten deden we zelf. Ik herinner me nog dat er een soort spoedcursus voor scheidsrechters werd gehouden in het Keerhoes.”

Taken van de veldwacht Om alles tijdens de wedstrijden gesmeerd te laten lopen, werden veldwachten ingezet. Deze vrijwilligers hadden het volgende takenpakket: • De eerste veldwacht koopt de sinaasappelen. • Hij/zij ziet in Oonder Os hoeveel wedstrijden er zijn op het veld waar hij/zij veldwacht heeft. Zijn dat er b.v. vier, dan maakt hij/zij 8 zakjes met in ieder 12 kwart stukjes sinaasappel. Bij miniwedstrijden 8 kwart stukjes per zakje. • Hij/zij zorgt ook voor een schillenzakje. • Tijdens de rust de sinaasappelen aan de aanvoerders van de teams geven, met daarbij een lege zak voor de schillen. • De verbanddoos (eerst nagaan of die nog kompleet is), de sinaasappelen, de fluiten en de ballen bij de middenlijn klaarleggen.

 

Velden en accommodatie
Langzaam maar zeker had de vereniging zoveel leden, dat er teams geformeerd konden worden en wel: JB, JC, JD en MC + Mini’s (allen zwak ingedeeld).
Het eerste veldje bij de MAVO was eigenlijk te klein voor officiële hockeywedstrijden. Daarom ging Hockeer al snel op zoek naar een nieuw veld. Dit werd gevonden in het veldje van de missiepaters (bij het Missiehuis). Dit hield echter wel in dat de contributie flink verhoogd moest worden naar f 15,-per maand (6 mnd.) [deze was voorheen f 6,- per maand].

Het missiehuis was echter geen goede accommodatie; omkleden gebeurde in een open garage. Ook de bezoekende teams hadden zo door dat het bij Hockeer behelpen was. Dini Houx herinnerde zich zelfs een team dat een camperbusje meenam waarin de spelers zich konden omkleden.
Het veld zelf had ook problemen. Regelmatig moesten bladeren weggeharkt worden om de lijnen nog te kunnen zien en in het voorjaar zat het veld vol molshopen. En ook toen al was het een vaste plek waar mensen hun honden uit lieten.

René Ficq, bestuurslid van 1976-1979, herinnert zich:
Op 2 mei ’77 -de vereniging was al trainend gegroeid tot ca. 90 leden – vroegen wij de gemeente ten behoeve van het voetbalveld bij het missiehuis hockey-goals, goalnetten en een tiental hoekvlaggen aan te willen schaffen; het antwoord kwam vrijwel per kerende post: hockey-goals en doelnetten akkoord. De vereniging diende hoekvlaggen voor eigen rekening te nemen!
Met dat “patersveld” als thuisbasis startten wij op 3 september 1977 met zes eftallen ons officieel bestaan binnen de KNHB: onnodig te vermelden dat de ouders, bestuurslded, trainers en wat dies meer veel zenuwachtiger waren dan de spelers, waarvan Tom Coorens (D2) het eerste echte doelpunt voor Hockeer scoorde.

Op zaterdag 6 september 1980 werd de nieuwe sportaccommodatie bij het huidige voetbalveld van VV Keer geopend door burgemeester Van Laar. Naast de voetbal- en hockeyclub maakte ook scouting Caldarium aanvankelijk hier gebruik van.
Op het “nieuwe” terrein bij Bakkerbosch werd de officiële openingswedstrijd gespeeld tussen de (eerdergenoemde) Bokkerijders en de Batavieren (een gelegenheidsteam voor de openingen van velden).
Vóór die tijd waren er al een hockey- en een voetbalwedstrijd gespeeld tussen de veteranen van VV Keer en de veteranenhockeyers. Voor het seizoen 1978-1979 werd geprobeerd een seniorenteam bij elkaar te krijgen, dit lukte toen nog niet. Wel was het gelukt om een terrein met faciliteiten voor sporters te bemachtigen.
Er werd een stichting in het leven geroepen die het gehele ‘sportcomplex Bakkerbosch’ (dus inclusief kantine) moest beheren. ledere club was in deze stichting “ ’t Meeldert” vertegenwoordigd. Het gezamenlijk gebruik van de kantine met VV Keer duurde overigens maar een jaar, omdat men het niet eens kon worden over de verdeling van de inkomsten uit deze kantine.
Dini Houx vertelt over deze tijd: “Al snel bleek dat er toch wel grote verschillen waren tussen ons en de voetballers. Wij hadden met name jeugdleden en zij hadden juist veel seniorenteams. Als snel wilden we dan ook het liefste een eigen kantine. Nadat de gemeente het uiteindelijk goed had gevonden, richtten we [eind 1981] zelf ons Hokkie in.”
Hokkie is de naam van de ruimte (het clubhuis) van Hockeer in de kelder van het gebouw van VV Keer. Er was een wedstrijd uitgezet voor de naam van deze ruimte. Margriet Nolet is toen als winnaar uitgeroepen met de naam ‘Hokkie’.

Er werd hard getimmerd door John Schillings en verder hielden enkele enthousiastelingen zich bezig met het “verfraaien” van de “kelder”, om er een eigen plek van te maken.

 

 

 

 

 

 

Het veld waarop gehockeyd werd, lag aan de andere kant van de Bemelerweg. De 90 meterbaan van handboogschutterij Amicitia lag echter dwars op het hockeyveld. Simon Swartjes, lid van het eerste uur, herinnert zich dat er bij een familie toernooi gelet moest worden op het rode vlaggetje van Amicitia, om te voorkomen dat beide sporten last van elkaar hadden.
Kortom geen ideale situatie.

Dini Houx herinnert zich van oud-voorzitter Wim Nikkel (1979-1983) dat hij veel onderhandelde met de gemeente om, hoe kan het ook anders, een goed veld te krijgen. “Wim heeft nog eens bekeken of het mogelijk was om in de mergelafgravingen van ‘t Rooth een veld aan te leggen. In die tijd kreken we trouwens naar elk vlak stuk grond waar mogelijkerwijs een veld zou kunnen liggen.”
In 1984 lijkt zicht op een oplossing voor het accommodatie probleem. Uit notulen van de vergadering van 22 oktober 1984 blijkt dat alle erven van de grond in Bakkerbosch II wilden verkopen. Er waren nog 2 vergaderingen in de raad nodig voordat het gras gezaaid kon worden. Deze oplossing stemde Hockeer weer optimistisch. Ze hielden zich bezig met sponsoring en andere manieren van uitbreiding van de financiële mogelijkheden. En er werd gerekend en gerekend. Misschien was het wel beter om een kunstgrasveld neer te leggen in plaats van die 2 natuurgrasvelden.
Opeens raakte alles in een stroomversnelling en in juni 1985 keurde de raad het voorstel tot aanleg van een kunstgrasveld goed!
Dit leidde tot het volgende clubbericht van 10 juli 1985:

Het kunstgras in aantocht!!! Het moet er even uit! Jarenlang hebben de Hockeerders zich ingezet voor een betere accommodatie en nu is het dan zover. De gemeente gaat een kunstgrasveld aanleggen. De onderhandelingen zijn al in volle gang. Als alles meezit, gaat de eerste spade na de bouwvakvakantie de grond in! En na enkele voorbereidende grondwerkzaamheden is kunstgras snel gelegd. … Straks kunnen alle leden – van groot tot klein – genieten van een nieuwe manier van hockey: sneller, zuiverder, technisch minder moeilijk en dus leuker. Trainingen en wedstrijden gaan bijna altijd door. ‘s Avonds kunstlicht, geen trainingen meer in Margraten en Maastricht, kortom: fantastisch! Altijd op eigen honk en dus veel gezelliger!!!

 

Het veld wordt aangelegd op wat voorheen een bietenveld was. Na de laatste oogst in oktober 1985 wordt begonnen met de aanleg. De winter vertraagt de aanleg, maar in juni 1986 lijkt het veld gebruiksklaar. 28 augustus 1986 wordt gezien als ‘bevrijdingsdag’: er kwam eindelijk groen licht om het kunstgrasveld in gebruik te nemen!

Hieronder een reeks foto’s van de aanleg van het kunstgrasveld:

In het begin van de jaren 2000 worden de (nieuwe) lichtmasten geplaatst en wordt er gesproken over een 2e veld. Dat komt er uiteindelijk ook.
Maar de ontwikkeling staat niet stil. Na verloop van tijd voldoen de kunstgrasvelden niet meer. Na een lange periode van voorbereidingen en intensieve samenwerking met de gemeente Eijsden-Margraten, wordt besloten watervelden (en een nieuw oefenveld) aan te lezen. Deze worden op 21 en 22 september 2018 officieel in gebruik genomen.
Op dat moment was Hockeer de enige club in Zuid-Limburg die over alleen maar watervelden beschikt. Met deze nieuwe topvelden, die voldeden aan de (toen gestelde) normen voor internationale wedstrijden, kon Hockeer een nieuwe stap maken en waren ze weer volledig up te date om een nieuwe generatie hockeyers en hockeysters op te leiden en met plezier te laten hockeyen.

Het clubhuis door de jaren heen

Na het delen van het clubhuis met VV Keer en met de aanleg van het kunstgrasveld, werd er gewerkt aan een eigen clubhuis. Architect Mans Hofhuis werkte aan een ontwerp en het werd gebouwd door Bouwbedrijf Wim Knols. Totdat deze af was, werd er een keetwagen naast het veld geplaatst waar het materiaal in werd opgeslagen. Helaas gaat deze rond 1986 in vlammen op.
In 1988 was het dan zo ver: Hockeer had samen met de Maestrichtse Studenten Hockey Club (MSHC) eindelijk hun een ‘eigen’ (gehuurd van de gemeente) echt clubhuis naast de grasmat. Deze werd eind augustus officieel geopend door toenmalig burgemeester Herman Kaiser van Margraten.
Maar helaas gooide wederom een brand vrijwel letterlijk roet in het eten. De verwoestende brand van het houten clubhuis van HV Hockeer vond plaats op 14 december 2003. Tijdens deze brand ging het destijds pas enkele jaren oude, met veel bloed, zweet en tranen door de leden zelf opgebouwde houten clubhuis aan de Bemelerweg volledig verloren. Kort na de brand werden er tijdelijke noodunits en keeten geplaatst. Deze hebben uiteindelijk de basis gevormd voor de huidige, meer functionele ‘loods-achtige’ clubhuis-opzet van Hockeer.

Omdat er asbest bij de brand vrij was gekomen, mocht het terrein een tijd niet betreden worden. Tijdelijk vond Hockeer (weer) onderdak bij de tennisclub en voetbal. De bouw van het clubhuis door Noel Frijns met hulp van leden, gaat voorspoedig en in september 2004 wordt het nieuwe clubhuis in gebruik genomen.
De brand heeft grote financiële gevolgen voor de vereniging. Niet alleen het clubhuis is in vlammen opgegaan waar heel veel in geinvesteerd was, maar veel materiaal is ook verloren gegaan. Om op financieel vlak weer op de been te komen worden er in de weken en jaar volgend op de brand diverse acties opgezet zoals: kerstballen verkopen voor Hockeer (door een jeugdlid uit de J8D1), oliebollenverkoop, in plaats van een nieuwjaarsreceptie wordt een deceptie-borrel georganiseerd waar bijdrages voor de wederopbouw van het clubhuis worden gevraagd, een rommelmarkt in kinderdagverblijf de Grummelkes (met allerlei activiteiten zoals schmincken, massages, portret tekenen en een ponyrit), koekjesbak acties, een benefiet concert van bekende Limburgers (zoals Frans Theunisz en Ziesjoem) in café d’n Ouwen Toëwn, een kaarten actie en nog veel meer. Er konden zelfs Airmiles ingeleverd worden om handdoeken, theedoeken, vaatdoekjes en nog veel spulletjes voor de kantine mee te kunnen kopen.
Eind 2004 staat alles weer enigszins op poten. Op 10 december vindt het ‘Uit de brand’ feest plaats om iedereen te bedanken: 1 jaar na de brand is Hockeer eindelijk uit de brand.
Op 25 juni 2005 ontvangt het Hockeer bestuur de KNHB-bestuurderstrofee: ‘Het bestuur van HV Hockeer is erin geslaagd met ambitie, betrokkenheid en daadkracht een compleet nieuw en groter clubhuis te realiseren in 6 maanden tijd. Tevens is HV Hockeer uitgegroeid tot een vereniging met een uitstekend toekomstperspectief.’

In juli 2026 wordt de zijkant van het clubhuis versierd met grafiti-art, gemaakt door jeugdleden, ter ere van het 50 jaar bestaan van de vereniging.

 

 

Bijzondere plekken
Het terrein van de vereniging heeft diverse plekken die herinneren aan belangrijke personen in de geschiedenis van de vereniging:
Het Hans Rienks pad – Hans Rienks was o.a. de ‘vader’ van de Slapsticks. Het was een man die niet alleen een enthousiaste hockeyvader was maar ook een van de leden die altijd ook naast het hockeyen zeer actief was binnen de club.
De Pullens kluisjes – Rian Pullens was lid van het onderhoudsteam van Hockeer. Hij is een zeer bedreven en technische man. Wat hij maakte was ook erg goed en kon jaren mee.
Het Paul Valckx veld – Paul Valckx was voorzitter ten tijde van de onderhandelingen over en aanleg van de watervelden.
De Dirk Odink allée – Dirk Odink was naast hockeyer, een man die je altijd bereid was om de dingen die nodig waren mee aan te pakken. Daarnaast was hij jaren, nadat hij gepensioneerd was, samen met Hans Rinks op maandag op de club te vinden om de rotzooi die was achtergebleven op het complex, op te ruimen.
Het Hennie GroeneVELD – Hennie Groeneveld was jarenlang (meer dan 25 jaar) zeer actief clubhuis beheerder.

Deze opsomming van personen die belangrijk zijn geweest voor de vereniging is verre van compleet. Diverse mensen hebben zich in de afgelopen 50 jaar op verschillende vlakken actief voor de vereniging ingezet. Het zijn er te veel om allemaal te noemen, maar zonder hen zou de vereniging niet zijn wat ze nu is.

De foto’s in de kampioenenallee getuigen van de prestaties van de diverse teams door de jaren heen.
In het clubhuis hangt een shirt van de hockeyvereniging van Barcelona. In 2017 wonnen de veteranen van Hockeer de Grote Club Actie. Met dit geld hebben ze in 2018 meegedaan aan een toernooi in Terassa (Spanje), waar ze onder andere tegen het team van Barcelona speelden. Ze hebben dit shirt als aandenken meegenomen.
In het clubhuis is ook één van de eerste clubshirts van Hockeer ingelijst te bewonderen.

Zaalhockey
Naast het veldhockey werd in de wintermaanden hockey gespeeld in een zaal. In de eerste jaren vond het zaalhockey plaats in de sporthal St. Joseph (de Pelikaanhal). Verhuizen naar een nieuwere zaal met meer faciliteiten blijkt echter problematisch te zijn.
Nog voordat de nieuwe sporthal in Margraten officieel geopend is, zijn er al problemen omtrent het gebruik van deze zaal. Er wordt geen plaats geboden aan Hockeer. Na een maand lang daar te hebben kunnen trainen, beslist een gemeentelijke commissie afwijzend over het (verdere) gebruik. Het vermoeden is dat men bang is voor vernielingen, ondanks de dan al aanwezige provisorische afscherming. De gemeente zou geen geld hebben voor de voorzieningen die aangebracht moeten worden voor de hockeyclub.
Dankzij de politieke inzet van wethouder Pierre Oostenbach (destijds namens de CDA-fractie actief in de toenmalige gemeente Margraten) is het besluit er uiteindelijk toch doorheen gekomen. Hij wist de scepsis in de gemeenteraad weg te nemen, waardoor de zaal alsnog werd opengesteld voor de hockeysport. In februari 1983 wordt besloten dat Hockeer toch de zaal mag gebruiken, maar elke keer moeten wel zachtboard platen langs de plinten en muren geplaatst worden.
In de jaren ’90 vindt de zaalhockey plaats in de gymzaal in de Groenstraat en sinds enkele jaren wordt zaalhockey gespeeld in de sporthal van Gronsveld.

Fondsenwerving
Om haar activiteiten (en groei) te kunnen financieren, heeft Hockeer in al die jaren veel aan fondsenwerving gedaan, vaak via interessante, gedenkwaardige acties. Hieronder een aantal:
In aanloop op de invoering van de euro vindt in oktober 2001 de eurowisselactie ism Coins for Care plaats: je kon buitenlandse valuta inleveren voor het tweede veld.
Begin 2002 wordt een geranium actie gehouden: ‘zet de bloemetjes buiten met Geraniums van Hockeer’. Er worden er ongeveer 12.000 verkocht. Deze actie werd een jarenlang terugkerend fenomeen.
Er is zelfs een verkoopactie opgezet met overhemden, stropdassen en sjaals, maar deze is na verloop van tijd stopgezet: ‘Hockeer is kennelijk een stropdas loze club’.
Naast deze acties ontvangt de club ook geld van diverse sponsoren. Naast de grotere hoofdsponsors zijn er vooral de lokale ondernemers die hun steun geven.

Ledenwerving en behoud
Er werd veel aan ledenwerving gedaan. Begin jaren ’90 was de club gegroeid naar 700 leden (inclusief studenten die toentertijd gewoon lid waren van Hockeer), met onder andere studenten die bij Hockeer begonnen zijn) Er waren maar liefst 7 heren teams, 2 of 3 damesteams, 2 veteranen teams, een veterinnen team en vele jeugdteams.
Ledenwerving onder de jeugd ontwikkelde zich van ‘Sla je slag bij Hockeer’: ledenwervingsactie voor kinderen vanaf 6 jaar, tot de inmiddels jarenlange traditie: de pannekoekentraining.
Ook op het gebied van ledenbehoud en het actief blijven betrekken van de leden en vrijwilligers bij de club werd veel ondernomen. Veel oud-Hockeerders kennen de DUW avonden: Dank U Wel als afsluiting van het seizoen, en de Mini van de week: een jeugdlid mocht met een fraaie oranje polo (met op achterkant ‘mini van de week’ geborduurd) de wedstrijd afslaan.
Ook kende Hockeer de ‘Ben Smits trofee’ voor de meest sportieve persoon van het seizoen.
Vanaf 1978 begonnen de eerste senioren en veteranen teams binnen de vereniging te ontstaan. In 2002 start Hockeer met trimhockey met de zogenaamde Slapsticks. Dit team ontwikkelt zich tot een team voor spelers met al wat hockeyervaring. Er komt een een bedrijfshockeyteam bij. Later kwamen er meer seniorenteams bij: in 2017 begon Hockeer met het Sevens-hockey en sinds 2019 kent Hockeer ook een DO25-team, in de volksmond de Jong Dames genoemd.

Activiteiten
Hockeer was in zijn hoogtijdagen een zeer actieve vereniging; op het veld maar ook ernaast. Er was een hele actieve AC [activiteiten commissie]. Hier als voorbeeld een overzicht van activiteiten die in 2003 gehouden zijn:
Hockeerfeesten, zoals bijvoorbeeld in april 2003 met een biercantus, de Big Message Wall en een wet T-shirt verkiezing.
In mei vond het Servus at Home toernooi (een toernooi voor de oudste jeugd; Hockeer faciliteerde en stond achter de bar) plaats met clubs uit Breda, Hoogezand en nog veel meer. Op vrijdag was er een gala en op zaterdag was er een feest met de Servus Schakel Show.
In juni volgde het Dutch Marl Tournament (DMT) dat werd gefaciliteerd door de slapsticks – er waren gastteams uit Hoofddorp, Loenen en Capelle.
In augustus vonden wedstrijden met teams van Boston University plaats.
En in oktober vond zowel de Hockeer Hockey School (2 dagen in de week in de herfstvakantie)plaats als een Ski-event (in Landgraaf)

Hockeer is al jaren gericht op internationaal samenwerking. Al jaren komen Engelse hockeyscholen langs om tegen de jeugd van Hockeer te spelen en brede ervaring op te doen. En recentelijk zelfs 2 teams uit Zuid-Afrika.

Toen Hockeer in 2020 in verband met een nieuwe sponsor een nieuw shirt kreeg, heeft de club de oude shirts en ander hockeymateriaal aan een sportclub in het zuiden van India gedoneerd, zodat kinderen daar ook hockey kunnen spelen.

Zoals u heeft kunnen lezen, kenmerkt de geschiedenis van Hockeer zich met tegenslagen met veld en accommodatie. Maar de vereniging heeft al die jaren haar veerkracht getoond. Het blijft een familieclub waar plezier in het spel hoog in het vaandel staat, die gedragen werd door vele actieve leden. De bovengenoemde mensen zijn slechts een kleine fractie van deze groep.

We hopen dat Hockeer nog jaren blijft bestaan. Met een gezellig clubhuis, een mooi divers ledenbestand, veel actieve leden en velden op letterlijk hoog niveau (de velden liggen op 128 meter NAP en zijn daarmee een van de hoogstgelegen hockeyvelden van Nederland), kan de vereniging in elk geval nog jaren vooruit.

 

Dit artikel is tot stand gekomen met medewerking van Simon Swartjes (lid sinds de eerste jaren en tot op heden nog steeds lid en actief binnen de vereniging) en op basis van het archief van nieuwsbrieven van de hockeyvereniging.
Foto’s komen uit het prive archief van Simon Swartjes en van de Facebookpagina van Hockeer.
Samengesteld door Ronald George en Femke Buiter en gepubliceerd oktober 2026